زخمهایی که دیر خوب میشوند
چرا زخم ها دیر خوب می شوند و چه زمانی باید برای درمان آنها به متخصص مراجعه کرد؟ این سوال برای افرادی که با زخم های طولانی مدت، زخم پای دیابتی، زخم بستر یا حتی بریدگی هایی که پس از چند هفته همچنان ترمیم نشده اند مواجه هستند، اهمیت زیادی دارد. گاهی یک زخم ساده به دلیل عواملی مانند اختلال گردش خون، دیابت، عفونت یا مراقبت نامناسب، روند طبیعی ترمیم را طی نمی کند و به یک زخم مزمن تبدیل می شود. در چنین شرایطی، مراجعه به البرز، کلینیک زخم در کرج می تواند به بررسی علت دیر خوب شدن زخم و انتخاب روش مناسب مراقبت و درمان کمک کند.

روند طبیعی ترمیم زخم چگونه است؟
پس از ایجاد آسیب در پوست، بدن فرایند پیچیده ای را برای ترمیم بافت آغاز می کند. در مرحله اول، خونریزی کنترل می شود و لخته خون تشکیل می شود تا از ادامه خونریزی جلوگیری کند. سپس سلول های ایمنی برای پاکسازی بافت آسیب دیده و مقابله با عوامل میکروبی وارد عمل می شوند. در مراحل بعدی، بافت جدید شکل می گیرد، رگ های خونی تازه ایجاد می شوند و سلول های پوست به تدریج سطح زخم را می پوشانند. در نهایت، بافت ترمیم شده بازسازی و تقویت می شود. این فرایند بسته به عمق، اندازه، محل زخم و وضعیت سلامت فرد ممکن است چند روز تا چند هفته یا حتی بیشتر طول بکشد. اگر این مراحل به درستی پیش نروند، زخم ممکن است برای مدت طولانی باز بماند، ترشح داشته باشد یا به جای کوچک تر شدن، گسترش پیدا کند. در این شرایط باید علت اختلال در ترمیم مشخص شود.
مهم ترین دلایل دیر خوب شدن زخم ها چیست؟
دیر خوب شدن زخم همیشه به معنی وجود عفونت نیست. عوامل مختلفی می توانند روند بازسازی پوست و بافت های آسیب دیده را مختل کنند. شناخت این عوامل به انتخاب روش مراقبتی مناسب کمک می کند.۱. دیابت و بالا بودن قند خون
دیابت یکی از عوامل مهم در ایجاد زخم های دیرترمیم است. بالا بودن قند خون در طولانی مدت می تواند به رگ های خونی و اعصاب آسیب بزند و خون رسانی و احساس درد را در برخی نواحی بدن کاهش دهد. به همین دلیل ممکن است فرد متوجه ایجاد زخم، به ویژه در پاها، نشود یا زمانی برای درمان اقدام کند که آسیب گسترش پیدا کرده است. زخم پای دیابتی از مشکلاتی است که به مراقبت منظم و بررسی تخصصی نیاز دارد. کنترل قند خون، ارزیابی گردش خون، کاهش فشار از روی ناحیه آسیب دیده و انتخاب پانسمان مناسب از بخش های مهم مراقبت از این زخم ها هستند.۲. اختلال در گردش خون
برای ترمیم زخم، بافت آسیب دیده به اکسیژن و مواد مغذی نیاز دارد. اگر جریان خون در ناحیه کاهش پیدا کند، سلول ها مواد مورد نیاز خود را به اندازه کافی دریافت نمی کنند و روند ترمیم کند می شود. زخم های شریانی و وریدی از نمونه هایی هستند که به اختلالات گردش خون ارتباط دارند. این زخم ها ممکن است در پاها و اطراف مچ ایجاد شوند و بدون رسیدگی به مشکل زمینه ای، بهبود آنها دشوار باشد.۳. عفونت زخم
ورود و تکثیر میکروب ها در زخم می تواند روند ترمیم را مختل کند. افزایش درد، قرمزی و تورم اطراف زخم، ترشحات چرکی، بوی نامطبوع و گاهی تب از نشانه هایی هستند که می توانند احتمال عفونت را مطرح کنند. البته وجود ترشح به تنهایی همیشه به معنای عفونت نیست. تشخیص عفونت باید با بررسی مجموعه علائم و شرایط زخم انجام شود. در صورت وجود عفونت، ممکن است درمان دارویی، پاکسازی تخصصی و مراقبت مناسب از زخم لازم باشد.۴. فشار مداوم روی زخم
فشار طولانی مدت روی پوست، به ویژه در افرادی که تحرک محدودی دارند، می تواند جریان خون موضعی را کاهش دهد و باعث ایجاد زخم بستر شود. اگر فشار از روی ناحیه آسیب دیده برداشته نشود، حتی با استفاده از پانسمان مناسب نیز ممکن است زخم بهبود پیدا نکند. تغییر وضعیت بدن، استفاده از سطوح کاهش دهنده فشار و بررسی منظم پوست از اقدامات مهم در پیشگیری و مراقبت از زخم بستر هستند.۵. تغذیه نامناسب و کمبود مواد مغذی
بدن برای بازسازی پوست و بافت های آسیب دیده به پروتئین، انرژی، ویتامین ها و مواد معدنی نیاز دارد. دریافت ناکافی مواد مغذی، کاهش وزن شدید و سوءتغذیه می توانند روند ترمیم زخم را کند کنند. در افرادی که زخم مزمن دارند، بررسی وضعیت تغذیه و اصلاح کمبودهای احتمالی می تواند بخشی از برنامه مراقبتی باشد.۶. مراقبت و پانسمان نامناسب
تعویض نامنظم پانسمان، استفاده از مواد تحریک کننده، خشک شدن بیش از حد بستر زخم یا باقی ماندن بافت مرده می تواند روند ترمیم را مختل کند. هر زخم شرایط متفاوتی دارد و انتخاب پانسمان باید با توجه به عمق، میزان ترشحات، وضعیت پوست اطراف و احتمال عفونت انجام شود.از کجا بفهمیم زخم به درمان تخصصی نیاز دارد؟
بسیاری از زخم های سطحی با مراقبت صحیح در خانه بهبود پیدا می کنند؛ اما اگر زخم در مدت مورد انتظار کوچک تر نشود یا علائم نگران کننده داشته باشد، نباید درمان را به تعویق انداخت. برخی نشانه ها می توانند بیانگر اختلال در روند ترمیم یا وجود مشکل زمینه ای باشند.- زخم برای مدت طولانی باز مانده و اندازه آن کاهش پیدا نمی کند.
- ترشحات زخم افزایش پیدا کرده یا ظاهر غیرطبیعی دارند.
- اطراف زخم قرمز، متورم، گرم یا دردناک شده است.
- بافت زخم تیره، سیاه یا مرده به نظر می رسد.
- زخم به طور مکرر باز می شود یا پس از بهبود دوباره ایجاد می شود.
- فرد به دیابت، بیماری عروقی یا محدودیت حرکتی مبتلا است.
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!